U kent ze wel, die bestuurders die in iedere pauze van de workshop of van de cursus gaan bellen met het werk. Ik ken zelf bestuurders die, ook bij meerdaagse trainingen of bijeenkomsten,  in pauzes continu staan te bellen. Daarna vaak te laat weer binnen komen, nadat wij dan al lang weer zijn begonnen. Ik stel me zelf dan vragen zoals: Wat zijn dit voor bestuurders? Kunnen zij niet zonder de organisatie of kan de organisatie niet zonder hen? Hoe belangrijk vinden zij zichzelf? Zouden het ijdele bestuurders zijn? En nog vele andere voor mij belangrijke vragen, waar ik u als lezer verder niet mee zal vermoeien? Als ik met ze in gesprek ga, krijg ik hele verhalen te horen, waaruit ik meestal voor mezelf de conclusie trek, dat ze zichzelf onmisbaar vinden. Zou het hierbij wellicht gaan om de performance van de bestuurder, of nog concreter om de wijze waarop hij/zij communiceert met de organisatie? In de communicatie (en dat weet iedereen) gaat het om zenden en ontvangen. Zijn dit soort bestuurders meer zenders of meer ontvangers? En mijn vervolgvraag zou dan zijn:  Moeten bestuurders meer zenders zijn of juist meer ontvangers? Over die vraag gaat deze blog.

Enkele weken geleden hebben wij binnen C3 aandacht besteed aan de kunst van verandermanagement. Iedere organisatie is immers bijna continu bezig met veranderingen. Veranderingen volgen elkaar steeds sneller op. Ook bij C3 kwam de vraag aan de orde, welke rollen bestuurders spelen bij interne veranderingsprocessen? Is het u ook wel opgevallen dat veel bestuurders vooral bezig zijn met het WAT? van de verandering en nauwelijks met het HOE? Ze lijken te denken dat als duidelijk is wat de verandering inhoudt, de organisatie dan wel vanzelf gaat veranderen. Ze zijn vaak druk met het opschrijven en het vertellen van alles wat met dat WAT te maken heeft, en laten het HOE aan de managers over. Het zijn de bestuurders die op de zeepkist staan en vooral zenden. Of die ervoor zorgen dat er nota’s en stukken de organisatie in gaan, waarin de volledige verandering in duidelijke stappen wordt uitgelegd. Vaak zie je vervolgens het veranderingsproces mis lopen.

Natuurlijk wordt van bestuurders verwacht dat zij goed weten waar zij met de organisatie naar toe willen. Zij worden geacht veel met de toekomst bezig te zijn en de organisatie goed in die toekomst te leiden. Dat betekent dus dat een bestuurder bij uitstek intern gerefereerd moet zijn en op basis van waarnemingen uiteindelijk zelf moet kunnen bepalen, hoe de organisatie die toekomst in te leiden. Dat betekent dus dat bestuurders veel moeten zenden. Of moet er juist een goede balans zijn tussen zenden en ontvangen? En zo ja, wat is dan die balans?

Als intern gerefereerde bestuurder, die veel met de toekomst bezig is, heb ik me aangeleerd om niet alleen te zenden, maar ook te ontvangen. In mijn adviesopdrachten heb ik dat ontvangen echt geleerd. Dat betekent: echt luisteren naar de medewerkers en cliënten van de organisatie. Echt ook in gesprek zijn met de organisatie over het Hoe? van veranderingsprocessen. Ik dacht dat ik dat goed deed. Totdat ik deze week er in een coachingsgesprek toch weer achter kwam, dat ik toch vaker een advies kan en moet gaan vragen aan mijn leidinggevenden en aan medewerkers van de organisatie. Ik bedoel dan ook een echt advies vragen. Dat betekent voor mij dat ik met dat verkregen advies ook wat wil gaan doen. Dat ik het verkregen advies niet zo snel meer naast me neer zal leggen.

Weer terug naar de die alsmaar druk bellende bestuurders, uit het begin van deze blog. Ik zou ze willen adviseren  wat meer te gaan ontvangen, wat meer ruimte te geven aan de organisatie zelf en wat minder te zenden. Misschien helpt het ook voor die bestuurders om eens wat vaker bewust een intern advies te vragen. Wedden dat het daardoor met de organisatie beter gaat!

Geen reacties » | Permanente link

In de media wordt deze week veel aandacht besteed aan de Thuiszorg Groningen, die voor
€ 80.000,– de eredivisie club FC Groningen gaat sponsoren en het Albert Schweitzerziekenhuis dat optreedt als shirtsponsor van de voetbalvereniging Barendrecht voor € 20.000. Men heeft het vooral over een grof schandaal. In de Tweede Kamer worden er vragen over gesteld. Het zou verboden moeten worden, zo wordt politiek gesteld. Ik heb me vandaag in de auto afgevraagd wat ik er zelf van vind. Voor mij stond de vraag centraal wat het effect is van dit soort sponsoring, los van de hectiek van de gekleurde media-aandacht, op het imago van de zorgsector?

Opvallend is dat het Nederlandse profvoetbal jaren (en met veel grotere bedragen) is gesponsord door bijna alle zorgverzekeraars. Voor de media had dat destijds geen nieuwswaarde. Er werden geen vragen gesteld of dit soort acties met gelden vanuit de AWBZ of Zorgverzekeringswet mochten worden betaald. Waarom dan nu wel? Lees meer »

1 Reactie » | Permanente link

Dit is het derde jaar dat ik via de website van het CIBG de resultatenrekeningen heb bekeken van een aantal door mij toevallig geselecteerde concerns in de VVT-sector. Het zijn 22 concerns van heel groot (Espria) tot vrij klein (Thuiszorg ZuidWest Friesland). De totale omzet in het jaar 2009 van alle geselecteerde organisaties is gegroeid van € 3,1 miljard, naar € 3,6 miljard. Over het boekjaar 2007 lieten 17 van de 22 organisaties rode cijfers zien. Over 2008 is dat aantal teruggelopen tot 8. In het vorig jaar bevonden zich nog maar 3 organisaties in de rode cijfers. De overige 19 organisaties vertonen dus allemaal zwarte cijfers. Dat betekent mijns inziens dat de hele sector een grote financiële veerkracht heeft laten zien.

Er is nog slechts één organisatie die alle drie voorgaande jaren in de rode cijfers zit. Lees meer »

Geen reacties » | Permanente link

Bijna ieder ziekenhuis voert een eigen strategische koers. Grote geweldige nieuwbouwziekenhuizen worden geopend of zijn in aanbouw (zie maquette Jeroen Bosch Ziekenhuis). Ieder ziekenhuis beslist zelf over welke specialismen worden aangeboden en welke verrichtingen worden gedaan. Dat gaat in de toekomst helemaal verkeerd. Voormalig minister De Grave vindt dat er in de toekomst minder ziekenhuizen moeten komen en dat dit moet gebeuren door de marktwerking en versterking van de concurrentie. Velen vinden dat de Overheid of Provincies geen steun moeten verlenen aan ziekenhuizen. Anderen vinden juist dat die steun nodig is. Weer anderen vinden dat de marktwerking moet verdwijnen en dat de Overheid ziekenhuisbestuurders moet dwingen om te gaan samenwerken, waarbij specialisatie per ziekenhuislocatie moet gaan plaatsvinden. Ondertussen hebben we onlangs in Groningen kunnen zien hoeveel commotie er onder de bevolking kan ontstaan, als een ziekenhuis het plan heeft om niet alle functies meer te gaan aanbieden. En iedereen kent nog de geschiedenis van de voormalige IJsselmeerziekenhuizen, dat vele miljoenen subsidies heeft gekregen als zogenaamd systeemziekenhuis. Het lijkt erop of partijen allemaal een heel ander beeld van de werkelijkheid hebben, dus in een compleet andere wereld leven. Lees meer »

Geen reacties » | Permanente link

Deze week zijn de verkiezingen. Nog steeds weinig nieuws onder de zon bij de politici, als het gaat om bezuinigingen binnen de zorg. Nog steeds veel oplossingen binnen de bestaande kaders en niet daarbuiten. Ik heb in vier voorgaande blogs bezuinigingsmogelijkheden beschreven, die alle juist buiten de bestaande kaders gaan.  In dit vijfde slotdeel ga ik in op het goedkoper maken van een deel van de medicijnen door een andere rol van de patiënt en het verbeteren van de huisartsenzorg.

Hoe maak je een deel van de medicijnen goedkoper?
Het is me in mijn leven vaker overkomen, dat ik voor relatief kleine fysieke ongemakken een zalfje of drankje nodig had. Vaak wist ik zelf welk zalfje ik nodig had, omdat het fysieke ongemak zich wel eens vaker had voorgedaan. Zalfjes en drankjes van een kostprijs van minder dan € 5,–. Maar ja…. Lees meer »

Geen reacties » | Permanente link

Nog steeds lees ik in de Politieke Partij Programma’s over de zorgsector de klassieke bezuinigingsoplossingen. Veel oplossingen worden gezocht binnen de bestaande infrastructuur en dat is jammer. Daarom besteed ik in deze verkiezingsperiode een aantal blogs aan andere bezuinigingsvoorstellen. Voorstellen, die vooral zijn gebaseerd op denken buiten de kaders van het bestaande. Dat betekent dat ik de oplossingen niet op de eerste plaats zoek in verhoging van de eigen bijdrage, betalen voor doktersbezoek, vermindering van de AWBZ-verstrekkingen, verlaging van de WMO budgetten en ga zo maar anders, hoe dan wel? In dit vierde deel ga ik in op het schrappen van de te grote hoeveelheid bureaucratie.

Weg met de bureaucratie in de zorg!
Iedereen vindt dat het wel wat minder kan met de bureaucratie in de zorg. Desondanks neemt de bureaucratie bijna alleen maar toe. De hoofdreden daarvoor is een basaal wantrouwen tussen Overheid en Zorgsector. Door dat wantrouwen wil de Overheid nog steeds heel veel regelen en veelvuldig controleren. Grote kostendragers die wat mij betreft sterk mogen inkrimpen ofwel verdwijnen zijn het Centraal Indicatieorgaan Zorg (CIZ), De Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa), de Zorgkantoren en grote delen van het Ministerie van Volksgezondheid Welzijn en Sport (VWS) Lees meer »

2 Reacties » | Permanente link

Helaas blijven bijna alle bezuinigingsvoorstellen op de zorg uitgaan dat het allemaal overheidsuitgaven betreft. Veel oplossingen worden gezocht binnen de bestaande infrastructuur en dat is jammer. Daarom besteed ik in deze verkiezingsperiode een aantal blogs aan andere bezuinigingsvoorstellen. Voorstellen, die vooral zijn gebaseerd op denken buiten de kaders van het bestaande. Dat betekent dat ik de oplossingen niet op de eerste plaats zoek in verhoging van de eigen bijdrage, betalen voor dokters bezoek, vermindering van de AWBZ-verstrekkingen, verlaging van de WMO budgetten en ga zo maar anders, hoe dan wel? In dit derde deel ga ik in op de BTW.

BTW in de zorg
Omdat de zorgsector bij voortduring toegevoegde waarde levert stel ik voor dat de sector BTW-plichtig wordt. Dat zou heel mooi zijn. Lees meer »

Geen reacties » | Permanente link

Graag verwijs ik naar het fantastische artikel van mijn collega Hans Hoek deze week in het Financieel Dagblad, waarin hij aangeeft dat de zorgsector helemaal niet met collectieve middelen wordt betaald. Van de € 79 miljard komt slechts 14% uit belastingen. Het overgrote deel wordt gefinancierd door medewerkers die AWBZ premie betalen en alle Nederlanders die zich voor zorgkosten hebben verzekerd.
Helaas blijven bijna alle voorstellen ervan uitgaan dat het allemaal overheidsuitgaven betreft. Ook worden oplossingen gezocht binnen de bestaande infrastructuur en dat is jammer. Daarom wil ik in de komende verkiezingsperiode een aantal blogs besteden aan andere bezuinigingsvoorstellen. Voorstellen, die vooral zijn gebaseerd op denken buiten de kaders van het bestaande. Dat betekent dat ik de oplossingen niet op de eerste plaats zoek in verhoging van de eigen bijdrage, betalen voor doktersbezoek, vermindering van de AWBZ-verstrekkingen, verlaging van de WMO budgetten en ga zo maar anders, hoe dan wel?

Natuurlijk blijft het belangrijk in een economische sector als de Zorgsector bij voortduring te zoeken naar meer productiviteit en effectiviteit. In dit tweede artikel over het mes erin, pleit ik voor een fundamentele verandering van de ziekenhuissector.

Ga op weg naar 30 á 35 grote OK-complexen
Op dit ogenblik zijn er in Nederland heel veel ziekenhuizen. Er is grofweg een onderscheid in academische ziekenhuizen, topklinische ziekenhuizen, regionale ziekenhuizen en relatief kleine thuisziekenhuizen. Alle ziekenhuizen beschikken over OK-complexen. Deze staan nu allemaal voor een groot gedeelte van de 24-uurs verzorgingsdag stil. Lees meer »

4 Reacties » | Permanente link

Deze week staan alle media bol van de bezuinigingsmaatregelen. Dit nadat alle commissies met wijze ambtenaren met hun voorstellen zijn gekomen om 20% te bezuinigen, d.w.z. 18 miljard in de eerste periode en daarna nog eens 11 miljard. Helaas blijven alle voorstellen uitgaan van de bestaande infrastructuur en dat is jammer. Daarom wil ik in de komende verkiezingsperiode een aantal blogs besteden aan andere bezuinigingsvoorstellen. Voorstellen, die vooral zijn gebaseerd op denken buiten de kaders van het bestaande dus ‘ruim denken’ als het ware. Overigens is ‘ruim denken’ ook onze kantoorslogan. Dat betekent dat ik de oplossingen niet op de eerste plaats zoek in verhoging van de eigen bijdrage, betalen voor dokters bezoek, vermindering van de AWBZ-verstrekkingen, verlaging van de WMO budgetten en ga zo maar anders, hoe dan wel? Lees meer »

Geen reacties » | Permanente link

Vorige week kwam in het nieuws dat alle vakbonden zich heftig verzetten tegen het besluit van de raad van bestuur GGZ Noord- en Midden Limburg om het verouderde medezeggenschapsmodel van de Ondernemingsraad af te schaffen. De raad van bestuur kiest voor een nieuwe vorm, omdat er onvoldoende animo was voor het traditionele OR-model. Het gaat om een vorm waarbij medewerkers meer betrokken worden bij belangrijke beleidsbeslissingen. Volgens mij is dit de start van een gevecht tussen bonden en organisaties, waarvan er nog vele zullen volgen. De medezeggenschap, zoals die is geregeld in de Wet op de Ondernemingsraden (WOR) werkt niet goed genoeg meer. De wet past niet meer bij deze tijd. Mijn voorspelling is dat in de komende vijf tot tien jaar het instituut ondernemingsraad, dus ook de Wet op de Ondernemingsraden zal gaan verdwijnen. Mogelijk komt er een andere wet voor terug. Deze wet past namelijk niet meer bij de nieuwe wijze van besturen en organiseren. De WOR gaat te veel uit van het verdelen van macht en zeggenschap volgens traditionele hiërarchische principes. Juist deze passen niet meer bij de nieuwe besturingsvisie. Lees meer »

Geen reacties » | Permanente link