In het nieuwe jaar 2009 zullen wij onze toekomstvisie op de zorg presenteren.Het gaat dan om de verre toekomst. We houden ongeveer het jaar 2030 aan. In een van mijn vorige artikelen maakte ik al melding van de paarse tomaat, speciaal gekweekt om bepaalde kankers te bestrijden of te voorkomen. Nu wil ik u de toekomstige rolstoel niet onthouden.

Rolstoel van de toekomst

Blijft natuurlijk de vraag hoe lang we er in Nederland overdoen om zo’n nieuwe rolstoel daadwerkelijk in het verkeer toe te laten. Denk maar eens aan de introductie van de Segway. Het wordt misschien nog wel eens leuk om in een rolstoel te moeten zitten! Alvast voor de vele lezers van mijn weblog de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar!!

1 Reactie » | Permanente link

In de afgelopen week heeft de filmploeg van Herman den Blijker 4 dagen binnen of vanuit Rumah Kita gefilmd. De resultaten zijn waarschijnlijk te zien op dinsdagavond 16 december a.s. De aanleiding voor deze actie was het feit dat ik als tijdelijk bestuurder van Rumah Kita te veel klachten van cliënten ontving over de kwaliteit en de smaakvolheid van het warme eten vanuit de eigen keuken. De vraag, die ik mezelf stelde was hoe ik dit soort klachten zou kunnen verminderen?

Het toeval wilde, dat wij binnen C3 aan het denken waren over de mogelijkheden om veranderingsprocessen binnen de zorg ook eens anders te laten gebeuren. Als voorbeeld werd het programma van Herman den Blijker: “Herrie in de keuken” genoemd. Onze algemene vraag was of wij, in de analogie van dit voorbeeld, ook zoiets zouden kunnen gebruiken in de zorg. “Herrie in het ziekenhuis” zou wel eens een goede formule kunnen zijn om veranderingsprocessen binnen een verpleegafdeling voor elkaar te krijgen. Lees meer »

5 Reacties » | Permanente link

Heeft u ook zo genoten van de kuur van Anky van Grunsven op haar paard Salinero gisteren?  Geweldig toch hoe ze voor de derde keer op de Olympische Spelen de gouden medaille wist te winnen. Eerst met het paard Bonfire en nu met Salinero. Net terug van mijn vakantie naar de VS, waarover binnenkort nog meer, heb ik haar kuur live op de TV kunnen volgen. Ik ken Anky wat beter, omdat ik haar een keer heb uitgenodigd bij een klantbijeenkomst van C3. In die tijd heb ik enkele gesprekken met haar mogen voeren. Zij heeft op die C3-bijeenkomst verteld over haar besturing van paarden. Zijn er immers geen parallellen te trekken tussen het besturen van organisaties en het besturen van paarden? Dat was onze vraag. Aan het eind van die sessie bleek dat dus het geval. Anky’s prestaties nu, brachten me op het idee enkele ervaringen van toen met u te delen. Lees meer »

1 Reactie » | Permanente link

Men zegt dat mensen met rechthoekige ogen geen tegenspraak dulden. Ik ga er vanuit dat het al of niet dulden van tegenspraak niets met de ogenstand heeft te maken, maar vooral met je eigen overtuigingen. Dit artikel gaat over het dulden van tegenspraak als bestuurder. Ken de directeur dan ken je de organisatie! Vroeger was dit een stelling die doorgaans geldig was. Inmiddels zijn de meeste zorgorganisaties door fusies vele malen groter geworden, dus heb ik mezelf de vraag gesteld in hoeverre dit ook nu nog geldt voor de bestuurders van deze tijd? Het antwoord weet ik niet. Want de vraag blijft in hoeverre de organisatie zo groot is geworden, dat het er eigenlijk niet meer echt toe doet, wie de bestuurder is. Wel zie ik om me heen gedragingen van bestuurders, die erop duiden dat mijn stelling mogelijk nog steeds geldt. Welke gedragingen dan? Lees meer »

1 Reactie » | Permanente link

In één van mijn vorige opdrachten, een grote organisatie in de care van zowel thuiszorg als intramurale zorg, gaf ik als één van de bestuurders leiding aan zeven managers, die allen één of meerdere zorgcentra aanstuurden en/of een thuiszorgonderdeel. Alle managers waren gewend om heel veel zelf te doen en weinig overleg te voeren met mij als leidinggevende. Het was meer zoiets van: “Keur altijd goed wat ik doe, en steun me ook als ik iets verkeerds doe!” Ze wilden vooral dat ik me niet te veel met hen bemoeide en vonden dat ik vooral had te zorgen voor dusdanige omstandigheden dat zij maximale ruimte hadden om zelf te handelen. Die omstandigheden, waarvoor ik volgens hen moest zorgen, hadden vooral te maken met het beter laten functioneren van de ondersteunende diensten, zoals de EAD, P&O en Facilitair. Het bleek dat ze dit al jaren zo gewend waren. Ze waren daar zelf wel content over, want wie wil er nu niet veel ruimte. Schematisch zag dat er ongeveer zo uit:

Wat doe je dan als bestuurder? Lees meer »

Geen reacties » | Permanente link

Bestuurlijk lef of bestuurlijke overmoed? Twee kanten van eenzelfde medaille. Ik ben net terug van een tweeweekse geweldige actieve vakantie in Noorwegen. Ik was er nog nooit geweest en heb genoten van de natuur, de stilte en de rust. Tot nu toe altijd het zonnige warme zuiden opgezocht en nu voor het eerst naar het koude Noorwegen. Dus er een actieve vakantie van gemaakt en spannende avonturen beleefd.

Bergwandelingen, zeg maar gerust bergbeklimmingen naar een hoogte van meer dan 1880 m en de dagen daarna heel veel spierpijn in mijn bovenbenen. Ook een middagje raften in een rubberbootje op een redelijk kolkend riviertje (zie foto). Allemaal in een wetsuite, met een helm op en hard vooruit of achteruit of draaiend peddelend om de rotsen op een goede manier te ontwijken of te passeren. Dat vond ik vooraf erg spannend (had net gelezen van een dodelijk ongeval in Noorwegen) maar achteraf een unieke ervaring. Lees meer »

Geen reacties » | Permanente link

Afgelopen maandag ben ik begonnen als interim directeur Isala-Ouderenzorg in Zwolle. Een hele drukke tijd, want ik rond ook nog af bij de Zorggroep Almere. Bij zo’n eerste dag hoort dat je intrek neemt in de directie of bestuurskamer. Meestal, ook in dit geval, beginnen daar dan al de eerste kennismakingsgesprekken. Op de derde dag had ik even tijd om in de bureaulades te kijken, want ik zocht een rekenmachientje. Even gevoel krijgen met de begrotingscijfers en de exploitatiecijfers, nietwaar. En…………….. weer lager er hoofdpijntabletten.
Ik schrijf weer, omdat ik het gevoel krijg dat dit in 90% van mijn opdrachten zo is. Sterker nog, ik kan me niet meer herinneren dat ik geen tabletten heb aangetroffen. Ik begon me af te vragen of dit toeval was of dat toch veel bestuurders of directeuren last hebben van hoofdpijn? Terwijl mijn weblog juist als titel heeft hoe besturen leuk kan blijven of worden! In mijn beeld is dat leuk dus ook echt zonder hoofdpijn. Lees meer »

Geen reacties » | Permanente link

Vorige week dinsdag sprak ik mijn vroegere college Theo Schraven, die me had uitgenodigd voor een etentje bij Restaurant Zilt & Zoet in Maartensdijk. We spraken over van alles en nog wat, waaronder mijn weblog en mijn artikel daarop over Bestuurlijke boosheid………doen of laten? geplaatst op 30 januari jl.
Over het eigen gedrag als je als bestuurder boos wordt heb je het eigenlijk met anderen nooit over, terwijl wij als interim bestuurders of adviseurs toch regelmatig uit eigen ervaring meemaken dat juist op dit onderdeel het nog wel eens mis gaat, of soms ook erg goed gaat.
Theo gaf mij de tip, een volgende keer iets te schrijven over het tegenovergestelde: Bestuurlijke blijheid? Lees meer »

2 Reacties » | Permanente link

Op 22 februari jl. was het zover. Mijn collega Ir. Hans Hoek is gepromoveerd aan de Erasmus Universiteit van Rotterdam op het thema Governance & Gezondheidszorg. Ik mocht daarbij samen met Elsbeth Reitsma een trotse paranimf zijn. Voor het eerst, en waarschijnlijk ook voor het laatst in een gehuurd prachtig rokkostuum. De vraag die ik in dit artikel aan de orde stel is, in hoeverre u als bestuurder de hoogte zou moeten zijn van de resultaten van zijn onderzoek? Lees meer »

Geen reacties » | Permanente link

Overkomt u dat wel eens? U leidt een vergadering of een bijeenkomst en u heeft te maken met een deelnemer die, volgens u, voortdurend een negatieve of afbrekende inbreng heeft. Laten we hem voor het gemak even ’Kees’ noemen. U raakt geïrriteerd en voelt zich steeds bozer worden. Dat is natuurlijk al zichtbaar aan uw lichaamshouding en de wijze waarop u verder gaat, maar afijn…. u probeert vooralsnog niet te laten merken dat u innerlijk begint te koken van woede. Weer plaatst Kees een opmerking die bij u nu echt in het verkeerde keelgat schiet. En dan………..Welk gedrag kiest u of zou u willen kiezen? Welke actie lijkt u het beste?
U heeft natuurlijk meerdere opties. Ik geef er vijf: Lees meer »

Geen reacties » | Permanente link