Heeft u ook zo genoten van de kuur van Anky van Grunsven op haar paard Salinero gisteren?  Geweldig toch hoe ze voor de derde keer op de Olympische Spelen de gouden medaille wist te winnen. Eerst met het paard Bonfire en nu met Salinero. Net terug van mijn vakantie naar de VS, waarover binnenkort nog meer, heb ik haar kuur live op de TV kunnen volgen. Ik ken Anky wat beter, omdat ik haar een keer heb uitgenodigd bij een klantbijeenkomst van C3. In die tijd heb ik enkele gesprekken met haar mogen voeren. Zij heeft op die C3-bijeenkomst verteld over haar besturing van paarden. Zijn er immers geen parallellen te trekken tussen het besturen van organisaties en het besturen van paarden? Dat was onze vraag. Aan het eind van die sessie bleek dat dus het geval. Anky’s prestaties nu, brachten me op het idee enkele ervaringen van toen met u te delen.

Van die bijeenkomst, die al een aantal jaren geleden heeft plaatsgevonden, zijn bij mij toch wel een aantal dingen blijven hangen die de moeite waard zijn om te melden. Het heeft alles te maken met het nieuwe leiderschap. Zo vertelde ze over het karakter van Bonfire. Bonfire is net zo als Salinero een heel zenuwachtig paard. Op weg naar de piste, moest er altijd iemand voorop lopen en het paard leiden en beschermen. Maar eenmaal binnen de witte hekken, voelde ze zich veilig, en bleek Bonfire bereid het kunstje voor Anky te willen doen. Dan wilden zij samen wel een topprestatie leveren. Paard en ruiter waren dan een eenheid. Ze vertelde ook dat ze hield van haar paarden, eigenlijk nog meer dan van mensen. Bonfire had wel een heel speciale plek in haar hart. Zij was destijds 17 jaar oud toen ze met Bonfire destijds twee jaar ging werken. Op de vraag nu, of ze nog door gaat tot aan de Olympische spelen van Londen in 2012, gaf ze aan dat Salinero niet te willen aan doen. Dat betekent nog eens vier jaar lang door gaan met hard trainen. Daarvoor is Salinero over vier jaar te oud en dat heeft het paard niet verdiend, aldus Anky in het interview. Weer zie je de liefde voor haar paard terug. Overigens betekent die liefde voor paarden dat het vooral haar man Sjef Jansen is, die altijd het besluit neemt wanneer een paard moet worden verkocht. Daarvoor is Anky er dus te emotioneel bij betrokken, zo liet ze destijds weten. Tenslotte nog gaf ze aan dat haar paard nooit fouten kon maken. De enige die fouten maakt, zo zei ze, ben ik. Het ligt dus altijd aan mij als iets niet goed gaat.

Dat leidt dus tot de volgende vragen aan u als bestuurder?

• Hoe zorgt u voor veiligheid voor medewerkers binnen uw organisatie?
• Hoeveel houdt u van uw medewerkers?
• Hoe ziet u uw eigen verantwoordelijkheid voor het bereiken van resultaten van uw medewerkers binnen de onderneming?

Indringende vragen, waarover een goed gesprek altijd mogelijk blijkt, zo is mijn ervaring.
Hoe vaak blijkt het niet in de dagelijkse praktijk dat van medewerkers topprestaties worden verwacht, terwijl niet de noodzakelijke veilige voorwaarden zijn gecreëerd. Soms wordt aan het scheppen van die voorwaarden niet of nauwelijks aandacht besteed. Zo van:”Medewerkers worden toch betaald om goed werk af te leveren, dus hoe zo voorwaarden voor het scheppen van veiligheid? Ik heb de metafoor van de witte hekken van Anky van Grunsven in ieder geval al vaak succesvol kunnen gebruiken.
Op de vraag hoeveel u van uw medewerkers houdt, krijg ik ook hele uiteenlopende reacties. Aan de ene kant de volle herkenning en het delen van het gevoel dat het toch logisch is dat je als bestuurder van de mensen binnen jouw eigen organisatie houdt. Maar aan de andere kant ook de volle twijfel dat van ‘houden van’ toch geen sprake hoeft te zijn. “Volstrekte nonsens, laten we het vooral zakelijk houden.”  Reacties tussen deze beide uitersten in, krijg ik ook.
En dan de vraag over de eigen verantwoordelijkheid als het mis gaat. Ook hier mijn ervaring dat het gesprek alle kanten op kan gaan. Er zijn bestuurders, die zich bij voortduring afvragen, wat ze anders hadden kunnen doen als zaken niet goed lopen. Er zijn ook bestuurders die in die situatie mensen ontslaan en niet of heel weinig de hand in eigen boezem steken.  De vraag aan u is: welke bestuurder bent u? In welk type leiderschap herkent u zichzelf? Of als u geen bestuurder bent: Welk leiderschapsgedrag vertoont de bestuurder van de organisatie waar u werkt? Ik ben heel benieuwd naar uw reacties en/of ervaringen.