In de afgelopen week verschenen er veel artikelen in de Volkskrant over de Nederlandse ouderenzorg. Een artikel van Marian Kaljouw, voorzitter van de VVVN met als titel ‘Lastig is dat er meer zorg nodig is, maar het personeel krimpt’. Een artikel van Prof. dr. Raymond Koopmans, hoogleraar verpleeghuisgeneeskunde uit Nijmegen met als titel ‘De regering onderschat hoe complex de ouderenzorg is’ en een interview met Anne-Mei The met als titel ‘Verplegers moet je stimuleren’ en als ondertitel ‘Extra geld is niet de oplossing voor de zorg’. En tenslotte: ‘Familie acht zorg dementerenden onder de maat’ als titel waarin het onderzoeksresultaat wordt weergegeven van de stichting Cliënt en Kwaliteit. De rode draad van deze artikelen was bijna allemaal pessimistisch. Het gaat niet goed met de zorg en in de toekomst nog slechter want de vraag wordt groter en het aantal beschikbare professionele werkers kleiner. Één op de vijf mensen zou in de toekomst in de zorgsector moeten gaan werken.
Maar is dit pessimisme gerechtvaardigd? Is het niet beter na te denken over creatieve oplossingen? Kunnen we niet andere zorgconcepten bedenken, zoals Hans van Putten dat doet met de Thomashuizen in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking of het concept van de Herbergier in de ouderenzorg? Moeten we niet nadenken over andere manieren van besturen en organiseren? Hoe wordt het werken in de zorg weer echt leuk? Wat kunnen we leren als het management echt naar medewerkers luistert? Bieden vormen van nieuw ondernemerschap binnen de onderneming oplossingen? Hoe kunnen we de bevoegdheden en verantwoordelijkheden echt laag in de organisatie leggen? Het gaat immers om dienstverlening en dat stelt fundamenteel andere eisen aan besturing dan productiebedrijven. Of denkt u daar anders over?
Ik ben één van die mensen die optimistisch in het leven staat en altijd concrete oplossingen ziet.
Dan moeten we als bestuurders wel los zien te komen van bestaande vanzelfsprekendheden. Dan moeten we echt vormen van ‘arbeiderszelfbestuur’ gaan ontwikkelingen, zoals de Breman Beheergroep te Genemuiden dat al in de 80-er jaren deed. Dat betekent dat we teams van medewerkers de ruimte geven om zelf veel meer sturing te geven aan inkomsten en uitgaven van zorggelden, meer sturing aan de inhoud van de dienstverlening, meer sturing aan de eigen wijze van organiseren van alles binnen het team. Dat kan in iedere organisatie, groot of klein. Maar ja….. dat kan alleen als bestuurders bereid zijn zaken los te laten, meer echt te gaan besturen en zich vooral volledig zullen gaan richten op het faciliteren van medewerkers om die nieuwe rollen goed te kunnen oppakken. Ook op het verschaffen van adequate sturingsinformatie, waardoor medewerkers leren hoe het moet en vooral hoe het niet moet. Bestuurders zullen medewerkers ook meer ruimte moeten geven voor het bepalen van de eigen kleur en ontwikkelingsrichting. Dat kan alleen als alle onderdelen van de organisatie tot in de diepste poriën continue gericht zijn op het bieden van toegevoegde waarde voor de steeds meer bewust wordende kiezende consument.
Graag verneem ik van u als lezer wat u van mijn visie vindt? Reageer dan vooral op dit artikel.